Τραπεζάκι από θαλασσόξυλα!

Τραπεζάκι από θαλασσόξυλα για την καλοκαιρινή διακόσμηση!

Μπομπονιέρες βάπτισης

Βάρκες επέρασαν εμπρός από το σπίτι εχτές,
βάρκες επέρασαν αργά μες στης νυχτός τα σκότη.

Ο αέρας έφερνε τους ήχους ενός τραγουδιού,
ήχους νοσταλγικούς, κομμένους, μισοτελειωμένους.

Αργά ο αέρας έφερνε τους ήχους τους γλυκούς
κι όλο μαζί το μύρο του νυχτερινού πελάγου...

           

                                                Κλέων Παράσχος

Βάρκες με πανι που άραξαν στην δική μου "στεριά/΄ψάχνοντας για το δικό τους λιμάνι που είναι ένα καλάθι για μπομπονιέρες  βάπτισης!
Πάνινες μπομπονιέρες βάπτισης λοιπόν με θέμα θαλασσινό τα καραβάκια από ύφασμα τζην, μονόχρωμο ή ριγέ με πολύχρωμα πανιά σε διάφορους συνδιασμούς  και χρώματα!

Σχ.  01072014 - 1

Σχ.  01072014 - 2

 

 Σχ.  01072014 - 3

 

 Σχ.  01072014 - 4

 Σχ.  01072014 - 5

 Σχ.  01072014 - 6

 Σχ.  01072014 - 7

 

 Σχ.  01072014 - 8

 Σχ.  01072014 - 9

Το μεγεθός τους είναι περίπου 18 εκ. μήκος και 17-18 εκατ. ύψος!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!

Θαλασσόξυλα και άλλα: Πού πας καραβάκι!

Θαλασσόξυλα και άλλα: Πού πας καραβάκι!: "Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό; Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι; Ανέμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό, πού π...

Πού πας καραβάκι!

"Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;

Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι;

Ανέμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό,

πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;"

_"Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή

θα φέξουνε φάροι πολλοί να περάσω

βοριάδες, νοτιάδες θα βρω μα θα φτάσω

με πρίμο αγεράκι, μ' ακέριο πανί."

_"Κι αν οι κάβοι σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;

Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό

και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;

Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;"

«Ψηλά στο εκκλησάκι του βράχου, που ασπρίζει,

για μένα έχουν κάμει κρυφή λειτουργία ·

ορθός ο Χριστός το τιμόνι μου αγγίζει,

στην πλώρη μου στέκει η παρθένα Μαρία.»

                                                     Το ευλογημένο καράβι

                                                       Ζαχαρία Παπαντωνίου

Τίποτα δεν φοβήθηκα ούτε ανέμους , ούτε την θάλασσα! Πανί γερό και λευκό σαν τον Αιγαιοπελαγίτικο γλάρο είχα και ταξίδεψα με πρίμο αγέρι, να γίνω δώρισμα για έναν μικρό μπόμπιρα που βαφτίστηκε στην Παναγιά της Τήνου και πήρε το όνομα Κωνσταντίνος!

Το σκαρί μου σε χρώματα άσπρο - μπλέ σαν τα χρώματα της κρυστάλλινης θάλασσας του νησιού και κατάρτι μου μπλέ  να χαιρετά περήφανα τους φάρους της ρότας μου!

Θαλασσόξυλα!

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ

Ο γιος του Ποσειδώνα

Πολλοί λένε πως ο Θησέας δεν ήταν γιος του Αιγέα, αλλά του Ποσειδώνα. Μάλιστα στο πλοίο που πήγαινε το Θησέα και τα παιδιά των Αθηναίων στην Κρήτη βρισκόταν κι ο Μίνωας, που είχε πάει ο ίδιος να παραλάβει το βαρύ φόρο της Αθήνας. Εκεί βρισκόταν κι η Περίβοια, η όµορφη κόρη του βασιλιά των Μεγάρων.

 Ο Μίνωας, θαµπωµένος από την οµορφιά της, θέλησε να τη χαϊδέψει. Η κόρη τροµαγµένη ζήτησε βοήθεια απ’ τον Θησέα. Εκείνος θυµωµένος απείλησε το Μίνωα λέγοντάς του: «Συγκρατήσου βασιλιά, γιατί θα δοκιµάσεις τη δύναµη των χεριών µου. Κι αν είσαι γιος του ∆ία, εγώ είµαι γιος του Ποσειδώνα». Ο Μίνωας τότε παρακάλεσε το ∆ία, τον πατέρα του, κι έριξε αστροπελέκι. Κι αµέσως πέταξε το δαχτυλίδι του στη θάλασσα κι είπε στο Θησέα: «Αν είσαι γιος του Ποσειδώνα, όπως λες, φέρε το δαχτυλίδι». Σαν αστραπή ο Θησέας έπεσε στη θάλασσα. Αµέσως ήρθαν δελφίνια και τον οδήγησαν στο παλάτι του Ποσειδώνα, στο βυθό. Εκεί είδε ο Θησέας τις Νηρηίδες κι ανάµεσά τους του Ποσειδώνα τη γυναίκα, την Αµφιτρίτη. Εκείνη του έδωσε το δαχτυλίδι του Μίνωα, του έριξε στους ώµους ένα χιτώνα κατακόκκινο και στα µαλλιά τού έβαλε ολόχρυσο στεφάνι. Κι έτσι ξεπρόβαλε ο ήρωας δίπλα στο καράβι χωρίς να έχει βραχεί.

Βακχυλίδης, Διθύραµβος 17 (διασκευή)

Δαχτυλίδι από θαλασσόξυλο, ένα μικρό κομμάτι φλούδας πεύκου που από τα πολλά χτυπήματα των κυμάτων έγινε λείο σαν πέτρα  ενώ το πέρασμά του από άχρωμο γυαλιστικό του χάρισε και την γιαλάδα που του έλειπε!

 

Σε συνδυασμό με ένα μενταγιόν και αυτό από θαλασσόξυλο αλλά ακανόνιστου σχήματος δημιούργησαν ένα άκρως καλοκαιρινό κόσμημα!

 

Βραχιολι με θαλασσόξυλα!

Το βραχιόλι, που γνώρισε πάντοτε μεγάλη εύνοια, παραμένει ακόμα ένα από τα κοινότερα στολίδια ορισμένων λαών ως δείγμα πλούτου και κοινωνικής τάξης.

Ορισμένες αφρικανικές φυλές χρησιμοποιούν βραχιόλια από δέρμα κατσίκας στολισμένα με χάλκινο σύρμα. Είναι πραγματικά αριστουργήματα κατασκευής και φαντασίας, όπως και εκείνα από μαύρο μάρμαρο των Τουαρέγκ και των φυλών του δυτικού Σουδάν καθώς και τα πλεγμένα με μεγάλη δεξιοτεχνία βραχιόλια από φυτικές ίνες άλλων ιθαγενών.

Το κυκλικό σχήμα έδωσε συχνά στο βραχιόλι μαγική σημασία. Για παράδειγμα, οι Μπαγκόμπο των Φιλιππίνων πιστεύουν ότι συγκρατούν την ψυχή του ετοιμοθάνατου αν του περάσουν στα χέρια και στα πόδια βραχιόλια από χάλκινα σύρματα.
Διαβάζοντας αυτά στο διαδίκτυο σκέφτηκα ότι κάθε υλικό μπορεί να είναι αποδεκτό για την κατασκευή ενός βραχιολιού αρκεί αυτό το υλικό να σε εκφράζει.
Θαλασσόξυλα μικρά (από πτίκια=κομμάτι φλούδας πεύκου) σαν πέτρες από την άκρη της θάλασσας

ανακατεμένα με φύκια, δέθηκαν με σύρμα και χάντρες και έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα!!!!

              

Ράφι με θαλασσόξυλα!

Ένα ραφάκι φτιαγμένο με θαλασσόξυλο για το μπάνιο ή το δωμάτιο στο εξοχικό δίπλα στην θάλασσα όπου μπορείς να αφήσεις διάφορα μικροπράγματα.

 

Η βάση του από μία σανίδα 35 επί 14 εκατοστά την οποία επεξεργάστηκα με φωτιά για τεχνητή παλαίωση και  η πλάτη, ένα θαλασσόξυλο που βρήκα χωμένο στην άμμο μιας ερημικής παραλίας! 

Ενα θαλασσόξυλο σκεπασμένο από την βρεγμένη άμμο με μόνη του παρέα αυτό το κοχύλι παίζοντας κρυφτούλι με τα κύματα μη θέλοντας να ξαναγυρίσει στην αγκαλιά της γαλαζοπράσινης θάλασσας του Αιγαίου!

Η Μεταξένια...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Μεταξένια και καταγόταν από  έναν μακρινό μέρος την Μεταξοχώρας. Στην Μεταξοχώρα ήταν όλα από μετάξι και χρώμα ! Τα εξωτικά  φυτά της άνθιζαν με μεταξολουλούδα και τα μεταξένια της δάση έλαμπαν κάτω από έναν ολόλαμπρο κατακίτρινο μεταξένιο ήλιο! Στα ποτάμια κυλούσε μεταξένιο νερό που όλα κατέληγαν σε μια μεγάλη λίμνη την Μεταξολίμνη ενώ παραδεισένια πουλιά με μεταξωτό φτέρωμα  πετούσαν ελεύθερα στον ουρανό της Μεταξοχώρας!

 Στις όχθες αυτής της λίμνης ήταν χτισμένο το τεράστιο παλάτι της Μεταξένιας.

Η Μεταξένια κάθε πρωί φορούσε και ένα   διαφορετικό  μεταξωτό φόρεμα και καθρεφτιζόμενη στην ήρεμη  επιφάνεια  της  λίμνης  θαύμαζε την ομορφιά της και ρωτούσε τους μεταξουπηκόους της αν έχουν δει  πιο όμορφα φορέματα από τα δικά της και κάθε μέρα έπαιρνε την ίδια απάντηση: «Σαν το μετάξι Μεταξένια μας ποτέ!» Η  Μεταξένια μετά από αυτό γέλαγε ευτυχισμένη και η ευτυχία της έδινε δύναμη και ζωή σε όλο το βασίλειο της Μεταξοχώρας.

Οι μέρες πέρναγαν οι εποχές άλλαζαν  αλλά η μεταξένια φύση  δεν έχανε ποτέ την ομορφιά της και τα χρώματά της!  Η Μεταξολίμνη συνέχιζε να καθρεφτίζει την ομορφιά της Μεταξένιας ενώ οι υπήκοοι της συνέχισαν να θαυμάζουν την ομορφιά των φορεμάτων της.

Μα ένα πρωινό, ένα πρωινό από αυτά που μεγαλύτερη αξία έχει η σιωπή και όχι οι λέξεις αν δεν είναι αυτές που πρέπει  μετά από την ερώτηση της Μεταξένιας για το καινούριο της φόρεμα και το ΌΧΙ  των μεταξουπήκόων της, την ώρα που το χαμόγελο έσκαγε στα χείλη της Μεταξένιας ακούστηκε ένα μικρό μα δυνατό και καθαρό Ναι!!!

Ω τι σύμφορα!!!! Ποιος ήταν αυτός που ξεστόμισε τέτοια λέξη! Ποιος ήταν αυτός που θάμπωσε το γέλιο της πριγκίπισσας και την ομορφιά της!!! Να βγει αμέσως να δώσει εξηγήσεις! Στο μεταξύ όλα στο Μεταξοβασίλειο, άρχισαν να θαμπώνουν και να μαραίνονται γιατί δεν ακούστηκε το μεταξένιο γέλιο της Μεταξένιας που ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα!

 

  

 

Και νάσου ένα ανθρωπάκι ολόλευκα ντυμένο που καταγόταν από την χώρα του βαμβακιού, την Βαμβακόχωρα, φορτωμένο με μια μεγάλη βαλίτσα που την άφησε στα πόδια της πριγκίπισσας έσκυψε και χάιδεψε την μεταξένια άκρη του φορέματος της Μεταξένιας που ήταν έτοιμη να κλάψει!

--Μην κλαις Μεταξένια μου! Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω! Αντίθετα μάθαμε στην Βαμβακοχώρα για την ομορφιά σου και ήρθα να σου φέρω και εγώ φορέματα! Φορέματα της χώρας μου, από βαμβάκι γιατί πρέπει να ξέρεις ότι την ομορφιά δεν την βρίσκουμε στα ρούχα που φοράμε αλλά η ομορφιά κρύβεται μέσα μας, υπάρχει στην ψυχή μας και ότι και να φορέσουμε αυτή θα βρει τρόπο να φανερωθεί! 

Αυτά είπε και έβγαλε από την βαλίτσα του φορέματα βαμβακερά, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της πριγκίπισσας που σαν τα φόρεσε όλοι και πάλι θαύμασαν την ομορφιά της και άρχισαν να δυνατά να το λένε στην Μεταξένια!

Τότε η Μεταξένια ντυμένη στο λευκό βαμβακερό της φόρεμα άρχισε δυνατά να γελάει και να χαρίζει τα φορέματά της ς αφού κατάλαβε την δύναμη της ψυχικής ομορφιάς! 

Όλα τότε έλαμψαν και πάλι κάτω από τον ολοκίτρινο μεταξένιο ήλιο και τα χρώματα της  φύσης της Μεταξοχώρας έγιναν ακόμα πιο έντονα, ακόμα πιο λαμπερά, ακόμα πιο όμορφα και πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Τα φορέματα έγιναν πελότες για καρφίτσες, αποθηκεύτηκαν σε μια κούτα και θα λάβουν μέρος σε bazaar όχι της Μεταξοχώρας αλλά της περιοχής μου για να δώσουν χαμόγελα στα χειλάκια κάποιων παιδιών!