Η Μεταξένια...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Μεταξένια και καταγόταν από  έναν μακρινό μέρος την Μεταξοχώρας. Στην Μεταξοχώρα ήταν όλα από μετάξι και χρώμα ! Τα εξωτικά  φυτά της άνθιζαν με μεταξολουλούδα και τα μεταξένια της δάση έλαμπαν κάτω από έναν ολόλαμπρο κατακίτρινο μεταξένιο ήλιο! Στα ποτάμια κυλούσε μεταξένιο νερό που όλα κατέληγαν σε μια μεγάλη λίμνη την Μεταξολίμνη ενώ παραδεισένια πουλιά με μεταξωτό φτέρωμα  πετούσαν ελεύθερα στον ουρανό της Μεταξοχώρας!

 Στις όχθες αυτής της λίμνης ήταν χτισμένο το τεράστιο παλάτι της Μεταξένιας.

Η Μεταξένια κάθε πρωί φορούσε και ένα   διαφορετικό  μεταξωτό φόρεμα και καθρεφτιζόμενη στην ήρεμη  επιφάνεια  της  λίμνης  θαύμαζε την ομορφιά της και ρωτούσε τους μεταξουπηκόους της αν έχουν δει  πιο όμορφα φορέματα από τα δικά της και κάθε μέρα έπαιρνε την ίδια απάντηση: «Σαν το μετάξι Μεταξένια μας ποτέ!» Η  Μεταξένια μετά από αυτό γέλαγε ευτυχισμένη και η ευτυχία της έδινε δύναμη και ζωή σε όλο το βασίλειο της Μεταξοχώρας.

Οι μέρες πέρναγαν οι εποχές άλλαζαν  αλλά η μεταξένια φύση  δεν έχανε ποτέ την ομορφιά της και τα χρώματά της!  Η Μεταξολίμνη συνέχιζε να καθρεφτίζει την ομορφιά της Μεταξένιας ενώ οι υπήκοοι της συνέχισαν να θαυμάζουν την ομορφιά των φορεμάτων της.

Μα ένα πρωινό, ένα πρωινό από αυτά που μεγαλύτερη αξία έχει η σιωπή και όχι οι λέξεις αν δεν είναι αυτές που πρέπει  μετά από την ερώτηση της Μεταξένιας για το καινούριο της φόρεμα και το ΌΧΙ  των μεταξουπήκόων της, την ώρα που το χαμόγελο έσκαγε στα χείλη της Μεταξένιας ακούστηκε ένα μικρό μα δυνατό και καθαρό Ναι!!!

Ω τι σύμφορα!!!! Ποιος ήταν αυτός που ξεστόμισε τέτοια λέξη! Ποιος ήταν αυτός που θάμπωσε το γέλιο της πριγκίπισσας και την ομορφιά της!!! Να βγει αμέσως να δώσει εξηγήσεις! Στο μεταξύ όλα στο Μεταξοβασίλειο, άρχισαν να θαμπώνουν και να μαραίνονται γιατί δεν ακούστηκε το μεταξένιο γέλιο της Μεταξένιας που ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα!

 

  

 

Και νάσου ένα ανθρωπάκι ολόλευκα ντυμένο που καταγόταν από την χώρα του βαμβακιού, την Βαμβακόχωρα, φορτωμένο με μια μεγάλη βαλίτσα που την άφησε στα πόδια της πριγκίπισσας έσκυψε και χάιδεψε την μεταξένια άκρη του φορέματος της Μεταξένιας που ήταν έτοιμη να κλάψει!

--Μην κλαις Μεταξένια μου! Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω! Αντίθετα μάθαμε στην Βαμβακοχώρα για την ομορφιά σου και ήρθα να σου φέρω και εγώ φορέματα! Φορέματα της χώρας μου, από βαμβάκι γιατί πρέπει να ξέρεις ότι την ομορφιά δεν την βρίσκουμε στα ρούχα που φοράμε αλλά η ομορφιά κρύβεται μέσα μας, υπάρχει στην ψυχή μας και ότι και να φορέσουμε αυτή θα βρει τρόπο να φανερωθεί! 

Αυτά είπε και έβγαλε από την βαλίτσα του φορέματα βαμβακερά, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της πριγκίπισσας που σαν τα φόρεσε όλοι και πάλι θαύμασαν την ομορφιά της και άρχισαν να δυνατά να το λένε στην Μεταξένια!

Τότε η Μεταξένια ντυμένη στο λευκό βαμβακερό της φόρεμα άρχισε δυνατά να γελάει και να χαρίζει τα φορέματά της ς αφού κατάλαβε την δύναμη της ψυχικής ομορφιάς! 

Όλα τότε έλαμψαν και πάλι κάτω από τον ολοκίτρινο μεταξένιο ήλιο και τα χρώματα της  φύσης της Μεταξοχώρας έγιναν ακόμα πιο έντονα, ακόμα πιο λαμπερά, ακόμα πιο όμορφα και πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Τα φορέματα έγιναν πελότες για καρφίτσες, αποθηκεύτηκαν σε μια κούτα και θα λάβουν μέρος σε bazaar όχι της Μεταξοχώρας αλλά της περιοχής μου για να δώσουν χαμόγελα στα χειλάκια κάποιων παιδιών!

Χαρταετοί!

Η Καθαρά Δευτέρα, πρώτη ημέρα της Σαρακοστής, γιορτάζεται συνήθως στην εξοχή με νηστίσιμα αλλά και μπόλικο κρασί. «Επειτα κανείς κανών δεν απαγορεύει το κρασί» έγραφε ο Γεώργιος Α. Μέγας.Το έθιμο απαιτεί άζυμο ψωμί, δηλαδή λαγάνα, και νηστίσιμα καλούδια όπως κρεμμύδια και σκόρδα, ταραμοσαλάτα, τουρσιά, ελιές, φασολάδα, χαλβά κ.ά.Απαιτεί όμως και πέταγμα του χαρταετού, τον οποίο παλαιότερα οι Ελληνες-πριν εισβάλλουν στην καθημερινότητα μας τα made in china   πλαστικά προϊόντα- κατασκεύαζαν μόνοι τους με καλάμια, χαρτί και... μαεστρία στα ζύγια

.Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη ότι οι χαρταετοί αποτελούν επινόηση των ανατολικών λαών είναι έθιμο με ρίζες από την Ελλάδα.«Το περίεργο είναι ότι και η ελληνική αρχαιότητα δεν έλειψε από την πρωτοβουλία της αεροτεχνικής αυτής του χαρταετού» αναφέρει στα «Πασχαλινά και της Ανοιξης» ο λαογράφος Δημ. Λουκάτος. Και συνεχίζει: «Παραδίδεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος (Δ' αιώνα π.Χ.) εχρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό....

Τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τις πηγές, ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αϊτό. Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, ένα είδος αϊτού δηλαδή, και την οποία ετοιμάζεται να πετάξει. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με αϊτούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη.

Χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: για τη μέτρηση της Θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις. Έσωσε ναυαγούς, έστειλε στρατιωτικά σήματα, κίνησε κάρα, ακόμα και αυτοκίνητα.

Οι χαρταετοί και χώρες…

Σε κάθε χώρα, το πέταγμα του χαρταετού παίρνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση, καθώς με διάφορους τρόπους, συσχετίζεται με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου. Πάντως, είτε ως παιχνίδι και συνήθεια του χθες είτε ως παιχνίδι του σήμερα μα και του αύριο, το πέταγμα του χαρταετού έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους του έτους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει σε όλο τον κόσμο μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό, αλλά πάντοτε πολύχρωμο πανηγύρι χαράς.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ονόματα των χαρταετών δεν είναι διαφορετικά μόνο από χώρα σε χώρα, αλλά πολλές φορές και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, τον χαρταετό στη Θράκη τον λέμε και πετάκι, στα Επτάνησα και Φύσουνα, ενώ γενικά τους εξάγωνους αϊτούς τους λέμε και σμυρνάκια.

Για τα ελληνικά κούλουμα, ο χαρταετός κατασκευαζόταν πάντα από τα ίδια τα παιδιά, με ή χωρίς τη βοήθεια των δικών τους, με απλά υλικά, όπως χαρτί, καλάμι ή λεπτό πηχάκι, σπάγγο και εφημερίδες και με περισσεύματα από τις αποκριάτικες κορδέλες

'Ετσι λοιπόν λόγω ης ημέρας, έφτιαξα και εγώ τους δικούς μου χαρταετούς, μόνο που δεν πέταξαν στον γαλάζιο ουρανό αλλά έγιναν στολίδια για μένα!

Χαρταετός καρφίτσα από μέταλλο και χρώματα.

Σκουλαρίκια σφυρήλατα

Σκουλαρίκια με πολύχρωμο κερωμένο κορδόνι.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Πλεκτομάνια.......

Πλέξιμο!

 Παλιές αναμνήσεις φοιτητικής ζωής τότε που το πλέξιμο ήταν στο φόρτε του. Πουλόβερ ζακάρ, ζακέτες με απίστευτα σχέδια, κασκόλ σκούφοι....

Και μετά οι βελόνες και το βελονάκι στο συρτάρι,  χρόνια αχρησιμοποίητα.
Όταν η μητέρα μου "έφυγε¨" πήρα και τις δικές της για ενθύμιο!
Το καλοκαίρι το βελονάκι έκανε την εμφάνισή του και πάλι με τα πλεχτά κοσμήματα.

Τα Χριστούγεννα η κόρη μου ζήτησε να της πλέξω ένα κασκόλ-λαιμό.
Αυτό ήτανε. Οι βελόνες πλεξίματος βγήκαν από το συρτάρι και η πλεκτομανία, γιατί περί πλεκτομανίας πρόκειται, με έπιασε.

Ο ένας λαιμός-κασκόλ έγινε δύο. Οι δύο τρεις!
Να πλέξω και έναν για την ανιψιά μου! Και έναν ακόμη:
Και δώρα για αγαπημένες φίλες την Πρωτοχρονιά!

Μετά τις βελόνες σειρά είχε το βελονάκι για πλεκτές ασορτί καρφίτσες αλλά και δακτυλίδια!

Βέβαια από ότι καταλάβατε δεν τα φωτογράφισα όλα!
Να έχετε ένα καλό βράδυ!

Κοσμήματα με πεταλούδες

Κολιέ με δερμάτινο κορδόνι και πεταλούδα από σύρμα και χάντρες

σε πορτοκαλί αποχρώσεις η μία και με πέρλες η δεύτερη.



Καρφίτσα ίδια με το κολιέ

Δαχτυλίδι πεταλούδα με πέρλες