ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ ΨΕΜΑ

Ο Απρίλης είναι ο κυριότερος μήνας της Άνοιξης και με τον ερχομό του όλη η φύση αλλάζει, οι μέρες μεγαλώνουν, η  εξοχή  πρασινίζει και  τα  λουλούδια είναι στα καλλίτερα τους. Γενικά σ' αυτόν το μήνα όλα τα στοιχεία της φύσης κάνουν φανερό ότι πια ο χειμώνας τελείωσε και είμαστε κανονικά στην άνοιξη.

Με τον ερχομό της άνοιξης, ο άνθρωπος θέλοντας να συμμετάσχει σ' αυτό το πανηγύρι της χαράς και της ευτυχίας, έπρεπε να επινοήσει κάτι, που θα έφερνε γέλιο, χαρά, και ευχαρίστηση μετά από την παγωνιά και το κλείσιμο του χειμώνα. Τι επινόησε λοιπόν; Το πρωταπριλιάτικο ψέμα, που έχει τις ρίζες του στον 15ο αιώνα και που τελικά επικράτησε τις μέρες μας και έχει γίνει πλέον έθιμο.

Το πρωταπριλιάτικο ψέμα ξεκίνησε αρχικά από την Γαλλία, στην οποία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η πρώτη του Απρίλη είχε καθιερωθεί ως πρωτοχρονιά. Έτσι ενώ όλη η άλλη Ευρώπη την πρωτοχρονιά την γιόρταζε την 1 Ιανουαρίου, οι Γάλλοι, ήταν οι μοναδικοί που ξεχώριζαν, και την γιόρταζαν την 1 Απρίλη.

Όταν το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος θ' αποφάσιζε να το αλλάξει, καθιερώνοντας ως πρώτη του έτους την 1 Ιανουαρίου, συνάντησε έντονες αντιδράσεις από ορισμένους ένθερμους οπαδούς του εθίμου, οι οποίοι επέμεναν σε πείσμα όλων των άλλων να γιορτάζουν σαν πρωτοχρονιά την Πρωταπριλιά. Οι άλλοι που δέχτηκαν την αλλαγή πείραζαν τους «παραδοσιακούς» με κάλπικα πρωτοχρονιάτικα δώρα και πιπεράτα ψέματα.

Αλλη εκδοχή είναι η εξής: Οι Γάλλοι πάλι ονόμαζαν το πρωταπριλιάτικο ψέ­μα «ψάρι του Απρίλη» και η εξήγηση είναι, ότι οι Κέλτες λόγω του καλού καιρού άρχιζαν το ψάρεμα την πρώτη Απρι­λίου. Όμως συχνά η φτωχή ψαριά διέψευδέ τις ικανότητες τους, και οι ψαράδες γύριζαν στα σπίτια τους μ' άδεια τα χέρια, αλλά με την φαντασία να οργιάζει και να διηγούνται πολλά ψεύτικα συμβάντα κατά τις ημέρες που ψάρευαν.

Όποια εκδοχή κι αν πάρουμε ως επικρατέστερη εκείνο που έχει σημασία είναι ότι μέχρι τις ημέρες μας το πρωταπριλιάτικο αστείο έχει καθιερωθεί σαν έθιμο και μάλιστα δημοφιλέστατο. Ίσως η ανάγκη του ανθρώπου να σπάσει την ρουτίνα της ζωής του και να ξεφύγει από την καθημερινότητα είναι αυτό που το έκανε δημοφιλές και το καθιέρωσε. Ίσως πάλι γιατί το γέλιο στον κόσμο σήμερα, μέσα στα τόσα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει, έχει γίνει αρκετά σπάνιο και με το έθιμο του πρωταπριλιάτικου ψέματος, βρίσκει την ευκαιρία να εκτονωθεί. Ίσως γιατί κάποιες φορές «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» όπως λέει και ένα ωραίο τραγούδι, ομορφαίνουν την ζωή, υλοποιώντας έστω και εικονικά τις πιο κρυφές επιθυμίες μας.

Ο άνθρωπος σαν έλλογο Ων που είναι, δεν αντέχει την ρεαλιστική, ψυχρή αλήθεια της καθημερινότητας. Έχει ανάγκη το ψέμα για να ελπίζει και να οραματίζεται το μέλλον.

Έτσι το πρωταπριλιάτικο ψέμα παραμένει στις μέρες μας, γιατί ο κόσμος το βρίσκει διασκεδαστικό και ευχάριστο, και γιατί αισθάνεται την ανάγκη να γελάσει και να περιπαίζει ο ένας τον άλλον.

Στην Ελλάδα διαφοροποιήθηκε το έθιμο και πήρε την γνωστή ελληνική χροιά . Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα. Στη Θράκη το βρόχινο νερό της Πρωταπριλιάς θεωρείται θεραπευτικό και γι’ αυτό το μαζεύουν σε μπουκάλι και πίνει απ’ αυτό ο άρρωστο

Ας υποδεχόμαστε λοιπόν τον Απρίλιο με κέφι και διάθεση για τα μεγαλύτερα ψέματα.

Ένα κολιεδάκι με  καφέ  δερματάκι και λουλούδια από σφυρηλατημένο φύλλο χαλκού.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!

 

Χαρταετοί!

Η Καθαρά Δευτέρα, πρώτη ημέρα της Σαρακοστής, γιορτάζεται συνήθως στην εξοχή με νηστίσιμα αλλά και μπόλικο κρασί. «Επειτα κανείς κανών δεν απαγορεύει το κρασί» έγραφε ο Γεώργιος Α. Μέγας.Το έθιμο απαιτεί άζυμο ψωμί, δηλαδή λαγάνα, και νηστίσιμα καλούδια όπως κρεμμύδια και σκόρδα, ταραμοσαλάτα, τουρσιά, ελιές, φασολάδα, χαλβά κ.ά.Απαιτεί όμως και πέταγμα του χαρταετού, τον οποίο παλαιότερα οι Ελληνες-πριν εισβάλλουν στην καθημερινότητα μας τα made in china   πλαστικά προϊόντα- κατασκεύαζαν μόνοι τους με καλάμια, χαρτί και... μαεστρία στα ζύγια

.Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη ότι οι χαρταετοί αποτελούν επινόηση των ανατολικών λαών είναι έθιμο με ρίζες από την Ελλάδα.«Το περίεργο είναι ότι και η ελληνική αρχαιότητα δεν έλειψε από την πρωτοβουλία της αεροτεχνικής αυτής του χαρταετού» αναφέρει στα «Πασχαλινά και της Ανοιξης» ο λαογράφος Δημ. Λουκάτος. Και συνεχίζει: «Παραδίδεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος (Δ' αιώνα π.Χ.) εχρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό....

Τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τις πηγές, ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αϊτό. Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, ένα είδος αϊτού δηλαδή, και την οποία ετοιμάζεται να πετάξει. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με αϊτούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη.

Χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: για τη μέτρηση της Θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις. Έσωσε ναυαγούς, έστειλε στρατιωτικά σήματα, κίνησε κάρα, ακόμα και αυτοκίνητα.

Οι χαρταετοί και χώρες…

Σε κάθε χώρα, το πέταγμα του χαρταετού παίρνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση, καθώς με διάφορους τρόπους, συσχετίζεται με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου. Πάντως, είτε ως παιχνίδι και συνήθεια του χθες είτε ως παιχνίδι του σήμερα μα και του αύριο, το πέταγμα του χαρταετού έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους του έτους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει σε όλο τον κόσμο μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό, αλλά πάντοτε πολύχρωμο πανηγύρι χαράς.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ονόματα των χαρταετών δεν είναι διαφορετικά μόνο από χώρα σε χώρα, αλλά πολλές φορές και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, τον χαρταετό στη Θράκη τον λέμε και πετάκι, στα Επτάνησα και Φύσουνα, ενώ γενικά τους εξάγωνους αϊτούς τους λέμε και σμυρνάκια.

Για τα ελληνικά κούλουμα, ο χαρταετός κατασκευαζόταν πάντα από τα ίδια τα παιδιά, με ή χωρίς τη βοήθεια των δικών τους, με απλά υλικά, όπως χαρτί, καλάμι ή λεπτό πηχάκι, σπάγγο και εφημερίδες και με περισσεύματα από τις αποκριάτικες κορδέλες

'Ετσι λοιπόν λόγω ης ημέρας, έφτιαξα και εγώ τους δικούς μου χαρταετούς, μόνο που δεν πέταξαν στον γαλάζιο ουρανό αλλά έγιναν στολίδια για μένα!

Χαρταετός καρφίτσα από μέταλλο και χρώματα.

Σκουλαρίκια σφυρήλατα

Σκουλαρίκια με πολύχρωμο κερωμένο κορδόνι.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Θαλασσοξυλόψαρο!!!!

Όταν η φύση δημιουργεί..........

Ένα ψάρι από θαλασσόξυλο χωρίς καμμία μα καμμία επέμβαση από εμένα.Το βρήκα θαμμένο μέσα στην άμμο στην πρώτη μεσημεριάτικη "καλοκαιρινή" λιακάδα του Μάρτη!

Δεν είναι φανταστικο;

Ημέρα της Γυναίκας

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια -Fotos από τον Παγκόσμιο ιστό.

Η Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας (Διεθνής ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών) εορτάζεται στις 8 Μαρτίου κάθε έτους. 

Έχει τις ρίζες της στις διαμαρτυρίες των γυναικών στις αρχές του εικοστού αιώνα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, που ζητούσαν ίσα δικαιώματα, καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και δικαίωμα ψήφου. 

Θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ, ο οποίος κάλεσε όλες τις χώρες του κόσμου να γιορτάσουν την ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών. Είναι μια μέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο για την υποστήριξη της ισότητας, και την αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία

. Παραδοσιακά, ενώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών και ακτιβιστές διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο για να κάνουν γνωστά τα αιτήματά τους για βελτίωση της θέσης των γυναικών, καθώς και να εορτάσουν τις νίκες και τα επιτεύγματα του κινήματος.

Η Παγκόσμια ημέρα των γυναικών ξεκίνησε ως ένας εορτασμός στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ρωσίας, καθώς και του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Σήμερα, σε πολλές περιοχές, η ημέρα έχει χάσει το πολιτικό της νόημα, και έχει γίνει απλώς μια ευκαιρία για τους άνδρες να εκφράσουν την αγάπη τους για τις γυναίκες όπως συμβαίνει και με τη Γιορτή της Μητέρας και την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

 Σε άλλες περιοχές, ωστόσο, η αρχική παραμένει ισχυρή η αρχική πολιτική σημασία της ημέρας για την υποστήριξη της ενδυνάμωσης και της ισότητα των γυναικών.

Ο εορτασμός καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς ενώ εορτάσθηκε για πρώτη φορά το 1911

Όμως τι συμβαίνει στην καθημερινότητά μας; 

Γυναίκες άνεργες! Γυναίκες που απολύονται καθημερινά!

Γυναίκες μάνες που το πολυτεκνικό επίδομα είναι "πολυτέλεια" και κόβεται!

Γυναίκες που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά!

Γυναίκες που γυρίζουν στο σπίτι των γονιών τους γιατί δεν τα βγάζουν πέρα!

Γυναίκες που προσπαθούν να συντηρήσουν την μονογονεϊκή οικογένειά τους!

Γυναίκες που ζουν στα όρια της φτώχειας!

Γυναίκες που ξημερώνει η μέρα και έχουν άδειο πιάτο στο τραπέζι!

Η Ελλάδα, η Μάνα, η Σύζυγος, η Ελευθερία,   η Δικαιοσύνη,  η Ισότητα, ,η Φωνή, η Πρόοδος, η Επιστήμη, η Αγάπη, η Πίστη, η Ηθική, η Γνώση, η Παιδεία, η Ευτυχία, η Αξία   … και πολλές αξίες ακόμη γένους θυληκού.

Μας έδωσαν τη γιορτή αλλά σήμερα μας στερούν πολλά!

Ας μας δώσουν λοιπόν ότι έχουμε στερηθεί και τους χαρίζουμε την γιορτή!
Τόσα χρόνια τώρα ψάχνουμε  να βρούμε τι κέρδισε η γυναίκα στα πολλά χρόνια που πέρασαν μετά την πρώτη  διαμαρτυρία εργαζόμενων γυναικών.

Τόσα χρόνια, απαριθμούμε νούμερα,  φτιάχνουμε νόμους που δεν τηρούνται,  τιμάμε γυναίκες της διανόησης, της πολιτικής, της επιστήμης…
Τόσα χρόνια  φωνάζουμε για ίσα δικαιώματα 

Τι ποιο φυσικό; Το ίσο είναι ίσο, η δεν είναι !

Πάρτε λοιπόν πίσω τη γιορτή και δώστε μας ότι πραγματικά μας ανήκει!
 

Ταξίδι στο παρελθόν

Η Ρένα με το blog  http://diaheiros.blogspot.gr/2013/02/blog-post_15.html

Μάρτης και Μαρτιά!

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΤΕ ΜΑΡΤΗ;

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κατοχός του.

"Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.
Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.
«ΜΑΡΤΗΣ»
Είναι η συνήθεια να δένουν οι μητέρες στο χέρι ή στο πόδι των παιδιών τον λεγόμενο ένα κορδόνι από λευκό και κόκκινο νήμα, ώστε να τα προφυλάξουν από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου, οι οποίες θεωρούνται πολύ επικίνδυνες. Ο ήλιος το μάρτιο συνήθως καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών. Η μαυρίλα όμως σήμαινε ασχήμια, προπάντων για τα κορίτσια που η παράδοση τα ήθελε άσπρα και ροδομάγουλα: «Οπόχει κόρη ακριβή, το Μάρτη ο ήλιος μη την ιδεί». Για να αποτρέψουν την επίδραση του ήλιου λοιπόν, έφτιαχναν και φορούσαν τον «μάρτη», ώστε να προστατεύσει τα πρόσωπα των παιδιών από τον ήλιο και να μην καούν, δηλαδή μια λινή κλωστή, άσπρη και κόκκινη, στριμμένη.

Συνηθίζεται να φοριέται μέχρι τέλος του μήνα. Ύστερα αφού τον βγάλουν, τον κρεμούν στις τριανταφυλλιές, ώστε να γίνουν τα μάγουλά τους κόκκινα σαν τριαντάφυλλα.

Οι Δρίμες του Μάρτη
Η παράδοση θεωρεί τις Δρίμες ως ημέρες επικίνδυνες. Θεωρούνται ως δαιμονικά όντα που τριγυρίζουν τον κόσμο τις τρεις πρώτες, τις τρεις μεσαίες και τις τρεις τελευταίες μέρες του Μάρτη, για να κάνουν κακό. Πιστεύεται πως ό,τι πλύνεις αυτές τις ημέρες θα λειώσει, όσα ξύλα και να κόψεις θα σαπίσουν, αν λουστείς θα πάθεις κακό. Γι' αυτό ή αποφεύγουν ολότελα να πλύνουν τις μέρες αυτές ρούχα ή, αν πλύνουν, ρίχνουν στο νερό πέταλο, γιατί το σίδερο, όπως πιστεύεται, είναι γιατρικό και αποτρέπει τα δαιμόνια

ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Ο Μάρτης πήρε το όνομα του από το λατινικό όνομα του θεού Άρη (Mars = Άρης). Είναι ο πρώτος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου και αντιστοιχεί με τον Ελαφηβολιώνα των Αρχαίων Ελλήνων.
Στο βυζάντιο γιόρταζαν την πρώτη Μαρτίου με σπουδαίες δραστηριότητες. Ο μεγάλος λαογραφος Λουκάτος αναφέρει τα <χελιδονίσματα> που προέρχονται απο την αρχαιότητα. Την Πρώτη Μαρτίου οι μικροί έφτιαχναν ένα ομοίωμα χελιδονιού και τραγουδώντας το ανάλογο τραγούδι πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι για να μαζέψουν αυγά.
Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία «Μάρτινκα» και στην Αλβανία ως «Βερόρε». Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον «Μάρτη» σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.
Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται «Μαρτενίτσα». Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η «Μαρτενίτσα» λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.
Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία «Μαρτιζόρ». Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός - Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι. Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα. (http://edu.klimaka.gr)

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.
Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!
Από τότε κάθε φορά που τη θυμόταν άστραφτε, βροντούσε, έβρεχε, έριχνε μπόρες, έκανε παγωνιές. Μόνο όταν ξεχνιόταν μερικές φορές, ηρεμούσε, γαλήνευε κι έκανε καλό καιρό!
Στη Μεσσηνία, λόγου χάρη, λένε ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε ο Μάρτης, από μπροστά ήταν πολύ άσχημη, ενώ από πίσω ήταν πολύ όμορφη. Όταν ο Μάρτης τη βλέπει καταπρόσωπο κλαίει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως την κοιτάζει από τις πλάτες ευχαριστιέται και ο καιρός καλοσυνεύει.
Γι’ αυτό λέγεται και η παροιμία: «Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει».
Σε άλλες περιοχές η παράδοση θέλει το Μάρτη νε έχει δύο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή και την άλλη πολύ άσχημη και πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση και όταν γυρίζει κατά την άσχημη, κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως γυρίζει κατά την όμορφη, χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός. ζεστός με ήλιο. Τις περισσότερες φορές όμως γυρίζει κατά την άσχημη επειδή αυτή είναι η πλούσια που τρέφει και την φτωχή, την όμορφη.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Πεταλούδα από θαλασσόξυλα

Μία πεταλούδα από θαλασσόξυλα που καμία δεν έχει σχέση με τα πανέμορφα έντομα που κατακλύζουν την φύση με υπέροχα χρώματα και συμμετρικούς συνδυασμούς σχεδίων!

Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο δηλαδή στάδιο μεταμόρφωσης από την κάμπια, «νεκύδαλλο», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».

Στην ελληνική μυθολογία η Ψυχή, μια θνητή, απελευθερώθηκε από το θάνατο από τον Δία και η μυθολογική εικονοπλασία την αναπαριστά πολλές φορές με φτερά πεταλούδας. Απελευθερωμένο από τον θάνατο το σώμα της Ψυχής θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερα στα ύψη, αναχωρώντας από τα δεσμά της χρυσαλίδας της.

Με την ομορφιά της η Ψυχή ξύπνησε τη ζηλοτυπία της Αφροδίτης, γιατί τον ίδιο τον Έρωτα σαγήνεψε. Ο Ζέφυρος την μετέφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα, για να ζήσει σε ανάκτορο ονειρικό. Κάθε νύχτα συναντούσε εκεί έναν εραστή, που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να δει. Με τις κακόβουλες συμβουλές των αδελφών της ξύπνησε η περιέργειά της και προσπάθησε μ’ ένα λυχνάρι να δει ποιος μοιραζόταν το κρεβάτι της. Μια σταγόνα λάδι έπεσε πάνω στον θεό που πέταξε αμέσως μακριά. Έτσι άρχισε η φοβερή θλίψη, από την οποία θα μπορούσε να ξεφύγει η Ψυχή μόνο με την βοήθεια του Έρωτα.

Στο μύθο η Ψυχή συνδέεται με την πεταλούδα και ο μύθος ερμηνεύεται βάσει αυτής της διπλής ιδιότητας. Είναι η ιστορία της ψυχής που αγγίζεται από τη θεία αγάπη, αλλά εξαιτίας των λαθών της πρέπει να υποβληθεί σε ορισμένες δοκιμασίες πριν επιτύχει την μακαριότητα της αθανασίας. Η νυχτοπεταλούδα που προσελκύεται από τη φλόγα, σαν την ψυχή που προσελκύεται από τις θεϊκές αλήθειες, καίει τα φτερά της. Τούτη η εικονοπλασία είναι μια συμβολική απόδοση των δοκιμασιών που πρέπει να υπομένει η ψυχή, πριν γνωρίσει την αθανασία του επέκεινα.

Στους Αζτέκους, υπήρξε το σύμβολο του φωτός και της φωτιάς, αλλά και της ψυχής των νεκρών πολεμιστών. Για τους ινδιάνους της Αμερικής, ήταν το σύμβολο προόδου και αλλαγών.

Για τους Ινδούς, η άσπρη πεταλούδα είναι το πνεύμα των νεκρών. Κατά την ιρλανδική μυθολογία, η αγαπημένη του θεού Mider μεταμορφώθηκε από την πρώτη του σύζυγο επειδή την ζήλεψε, σε λιμνούλα.

Στην Ιαπωνία, το ζεύγος πεταλούδων, συμβολίζει την συζυγική ευτυχία. Η παρουσία τους στο σπίτι σημαίνει μια επίσκεψη ή ακόμη και θάνατο στην περίπτωση άρρωστου οικογενειακού μέλους. Στην Κίνα, αποτελεί το σύμβολο της νεανικής λαχτάρας να πειραματιστεί στον έρωτα. Τέλος, στην Ανατολή, παρά τη σύντομη ζωή της, συμβολίζει μακροζωία, διότι αντιστοιχεί στον αριθμό 70. Έτσι, όταν εύχονται πεταλούδα σε κάποιον είναι σαν του εύχονται επιπλέον εβδομήντα χρόνια ζωής.

«Στα νησιά του Σολομώντα εκείνος που φεύγει απ' τη ζωή, μπορεί να διαλέξει τι θα γίνει μετά το θάνατο. Επιλέγει συχνά μια πεταλούδα».

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Σπίτι με θαλασσόξυλα

Το σπίτι του δάσους από θαλλασόξυλα!

Μια φορά και ένα καιρό ο χειμώνας είχε θυμώσει πολύ μα πάρα πολύ με την αδιαφορία των ανθρώπων για το περιβάλλον τους γι αυτό έβαλε την πιο βαριά κάπα του, πήρε μπόλικο χιόνι στις τσέπες του, γέμισε και με βροχή τα παγούρια του και πήγε να επισκεφθεί τους ανθρώπους.… 

Σε πολύ λίγο καιρό, το πανέμορφο δάσος με τα καταπράσινα δέντρα, έλατα, πεύκα σφεντάμια, φιλίκια, αλλά και πλατάνια , αγριοκαστανιές και οξιές  που είχαν αρχίσει να χάνουν τα φύλλα τους για να ξεκουραστούν, σκεπάστηκαν με ένα παχύ  στρώμα κατάλευκο χιόνι   σαν βαρύ πέπλο των νεράιδων του δάσους. Της Ερατούς,  της Φιγαλίας, της Ευρυδίκης και της Τιθορέας.

Όμως αυτό ήταν ξαφνικό και όλα έγιναν πολύ γρήγορα!

Η αρκούδα δεν είχε προλάβει να ετοιμάσει την φωλιά στην κουφάλα  του γέρικου πλάτανου και ο σκαντζόχοιρος δεν είχε χωθεί στην φωλιά του για να ρίξει έναν χειμέριο υπνάκο μερικών μηνών!  Ο σκίουρος δεν μπορούσε να χοροπηδάει στα κλαδιά και να μαζεύει καρύδια και άλλους καρπούς, τα ποντικάκια, οι τυφλοπόντικες, τα σαλιγκάρια, τα σκουλήκια και οι νυχτερίδες έβαλαν τα κλάματα μη ξέροντας τι να κάνουν. Μία χελώνα αγκαλιάστηκε με τον ασβό και ξεκίνησαν για την κουφάλα της γέρικης οξιάς που τους είπε ένας βάτραχος που είχε φύγει με μεγάλα βήματα.

Εκεί στο δάσος ήταν και ένας ξυλοκόπος που μέρες τώρα, από το χάραμα του ήλιου μέχρι αυτός να γείρει κουρασμένος, έκοβε δέντρα. Δέντρα πολλά, μικρά και μεγάλα, γέρικα και νεαρά. Σήκωσε το κεφάλι του είδε τις χιονονιφάδες να στροβιλίζονται χαρούμενα στον ξέφρενο χορό τους πριν κατάκοπες κάτσουν στα κλαδιά των δέντρων και συνέχισε την δουλειά του ακόμη πιο βιαστικά ακόμη πιο απερίσκεπτα!

Ένας κόρακας κάλεσε σε συγκέντρωση όλα τα ζώα του δάσους και με την βοήθεια της σοφής κουκουβάγιας ενημέρωσαν όλα τα ζώα ότι έπρεπε να αφήσουν ότι κάνουν και να κάνουν τις χειμωνιάτικες δουλειές τους γιατί ο χειμώνας ήρθε θυμωμένος και βαρύς, γεμάτος μπόρες, καταιγίδες, κρύο και χιόνια!

Μα ο ξυλοκόπος δεν ήξερε την γλώσσα των ζώων και παρόλο το χιόνι συνέχισε να κόβει δέντρα. Ο χειμώνας θύμωσε ακόμη περισσότερο γιατί αυτός ήξερε ότι έτσι ο άνθρωπος καταστρέφει το περιβάλλον. Έτσι έριξε ακόμη περισσότερο χιόνι κάλυψε όλους τους δρόμους και τα μονοπάτια  και ο  ξυλοκόπος έχασε τον δρόμο της επιστροφής! Άρχισε να γυρίζει παγωμένος στο δάσος ψάχνοντας έναν τρόπο να γυρίσει πίσω και να γλιτώσει από τον θυμό του χειμώνα! Γύριζε και γύριζε μα πουθενά ο δρόμος, ούτε ένα μονοπάτι δεν ξεχώριζε!

Ώσπου ξαφνικά κάτι ξεπρόβαλε μπροστά του σαν κάποια από τις νεράιδες του χιονιού που  φέρνουν τον χειμώνα   και οδηγούν τις χιονονιφάδες να πέσουν και να καλύψουν τα πάντα με το άσπρο πέπλο τους  και  σαγηνεύουν τις καρδιές των ανθρώπων εδώ και αιώνες, να τον λυπήθηκε!

Μία καλύβα ξεπρόβαλε μπροστά του

.

Μία καλύβα, σπίτι σωστό, φτιαγμένο όχι  από κορμούς δέντρων μα από θαλασσόξυλα. Είχε πόρτα και παράθυρα και μια καμινάδα που σήμαινε και τζάκι. Χαρούμενος έτρεξε και χτύπησε την πόρτα αν και δεν κάπνιζε το τζάκι. Σαν δεν πήρε απάντηση, άνοιξε δειλά την πόρτα και μπήκε μέσα. Μα τι έκπληξη! Η καλύβα δεν ήταν ακατοίκητη, όλα τα ζώα του δάσους που δεν είχαν προλάβει να κάνουν τις ετοιμασίες τους για τον χειμώνα ήταν εκεί! Ήταν εκεί και κοιμόντουσαν του καλού καιρού!

Ο ξυλοκόπος τότε άναψε το τζάκι και πέρασε αυτός καλά και τα ζώα καλύτερα μέχρι που η άνοιξη νεράιδα σωστή ήρθε με το λουλουδένιο πολύχρωμο φουστάνι της και έδιωξε τον γεροχειμώνα να πάει πια να ξεκουραστεί!

Πριν όμως κλείσω θα ήθελα να σας δείξω δυο δωράκια .
Το ένα είναι από την αγαπημένη φίλη Φλώρα, με το blog Flora Gia για να με ευχαριστήσει για το καραβάκι   που κέρδισε στο giveaway των γενεθλίων του blog μου. Πολύ όμορφο. Δεν συμφωνείτε;

Το δεύτερο ένα δώρο συμμετοχής από την Κάτια και το blog της Stars and Icicles!

 

Ευχαριστώ κορίτσια!

Εύχομα σε όλες να έχετε καλή εβδομάδα!

Καρδιά με θαλασσόξυλα

Για τους ερωτευμένους και όχι μόνο, μία καρδιά φτιαγμένη από θαλασσόξυλα!

 Η ίδια καρδιά σε διαφορετική εκδοχή, στολισμένη με πέρλες.

 

Και εδώ με φούξια τριανταφυλάκια και ροζ κορδελίτσα!

Χρόνια πολλά στις Βαλεντίνες και τους Βαλεντίνους!

Κουτί αποθήκευσης

Ένα κουτί από κουφέτα αλλάζει όψη και αντοχή και γίνεται κουτί αποθήκευσης ενώ παράλληλα συμμετέχει στον διαγωνισμό ανακύκλωσης της φίλης Αναστασίας και το blog,  http://starhomecraft.blogspot.gr !

Ας δούμε λοιπόν βήμα - βήμα πως ένα κουτί από κουφέτα με λίγο ύφασμα , χαρτόνι, λουλούδια χειροποίητα από γάζα και την μέθοδο του decoupage άλλαξε μορφή ενώ παράλληλα έγινε πιο γερό για να χρησιμεύσει σαν κουτί αποθήκευσης υλικών κοσμημάτων!

Αφού μετρήσουμε το βάθος του κουτιού (αυτό ήταν 5 cm)  κόβουμε έξη λωρίδες χαρτονιού στο διπλό πλάτος (5χ2=10) σε μήκος λίγο μεγαλύτερο από το μήκος και το πλάτος του κουτιού.

Διπλώνουμε κάθε λωρίδα στην μέση ώστε να έχει 5 εκ. ύψος.

Κόβουμε από επάνω προς τα κάτω στα 3 εκατοστά σε τρία σημεία με ίση απόσταση μεταξύ τους.

Τις κολλάμε μέσα στο κουτί σε ίση απόσταση μεταξύ τους αφού τσακίσουμε στις άκρες το περιθώριο που έχουμε αφήσει.

Στη συνέχεια κόβουμε τις άλλες τρεις λωρίδες σε απόσταση ίση με αυτή που κολλήσαμε τις πρώτες τρεις και από κάτω προς τα επάνω μέχρι 3 εκατοστά.

 

Αυτές τις βάζουμε σταυρωτά στα σημεία που τις κόψαμε στις ήδη κολλημένες λωρίδες αφού έχουμε τσακίσει τις άκρες στο κατάλληλο μήκος και τις κολλάμε. Έτσι σχηματίζονται μικρότερες τεράγωνες ή ορθογώνιες θήκες όπου μπορούμε να αποθηκεύσουμε πολλά μικροπράγματα, όπως λόγου χάρη χάντρες

.

Σειρά έχει το στόλισμα του κουτιού που θα του δώσει παράλληλα και ιδιαίτερη αντοχή αφού δεν είναι και κανένα ιδιαίτερα σκληρό κουτί. Ένα κομμάτι ύφασμα που είχε περισσέψει χρησιμοποιήθηκε γι΄ αυτό.

Το ύφασμα κόπηκε σε μήκος και πλάτος ανάλογα με το μέγεθος του κουτιού (επάνω επιφάνεια και πλαϊνά). Από τις τέσσερις γωνίες αφαιρέθηκε ένα τετράγωνο κομμάτι όσο το ύψος του κουτιού (5χ5).

Με ξυλόκολλα καλύφθηκε όλο το καπάκι,

κολλήθηκε επάνω το ύφασμα και έμεινε μερικές ώρες να στεγνώσει.

Όταν στέγνωσε μία κορδέλα σατέν κολλήθηκε περιμετρικά στο καπάκι.

Στη συνέχεια η επάνω επιφάνεια στολίστηκε από λουλούδια γάζας και μπουμπουκάκια από το ίδιο καρώ ύφασμα του κουτιού.

Για λουλούδια γάζας χρειάζεται μία λωρίδα γάζας περίπου 15χ7 εκατοστά την οποία διπλώνεις και τυλίγεις χαλαρά όπως φαίνεται στις επόμενες φωτογραφίες. Όταν τελειώσει το τύλιγμα το στερεώνεις με ένα συρραπτικό και τυλίγεις με πράσινο τέιπ ανθοπωλείου.

Πολλά λουλούδια μαζί δημιούργησαν ένα μπουκέτο.

 

Για τα μπουμπουκάκια από το καρώ ύφασμα χρειάζεται ένα τετράγωνο κομμάτι 2,5χ2,5 εκατοστά που διπλώνει σε τρίγωνο αρχικά και μετά τυλίγεις όπως φαίνεται στις φωτογραφίες, συρράπτεις, τυλίγεις με τέιπ ανθοπωλείου και έτοιμο το μπουμπούκι!

 

Τα μπουμπούκια κολλήθηκαν ανάμεσα στο μπουκέτο που ολοκληρώθηκε με έναν φιόκγο από δαντέλα και έναν δεύτερο από κορδόνι.

Μία μακροσκελή ανάρτηση που ελπίζω να μην σας κούρασε αλλά έπρεπε να σας δείξω βήμα με βήμα την κατασκευή του.

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!